Dziennik
W ogrodzie były koty jeszcze przed Tugą — w tym jej mama. Ona pojawiła się w czerwcu 2025 roku, wielkości dłoni. To zdjęcia, które robiłem po drodze, bez kolejności ważności, wyłącznie chronologicznie.
We wrześniu napisałem tutaj, że Kitty zjada cztery saszetki naraz i że pewnie szykuje się do zimy. Myliłem się: już karmiła. Jest ich troje, mają około miesiąca. Zostawiam im saszetki dla kociąt i suchą karmę junior obok kryjówki i odchodzę — wychodzą z krzaków dopiero wtedy, gdy jestem już daleko. Na stronie o mnie jest napisane, że dokarmianie bez kastracji sprawia, że kolonia rośnie. Oto dowód.
Obok miejsca, w którym je Kitty, stoi drewniana buda ze słomą w środku, żeby było jej ciepło. Tego popołudnia wolała murek w słońcu. Kiedy przyjdzie pierwszy przymrozek, buda będzie gotowa.
Wreszcie udało mi się sfotografować ją z przodu. Zawsze kręci się w pobliżu — zgaduję, że ma około trzech lat — a odkąd przyszła jesień, je znacznie więcej: cztery saszetki po 85 g bez wahania. Myślę, że szykuje się do zimy.
Maj 2026. Od kartonowego pudełka do wiszącego fotela, z poduszkami i całą resztą. Mniej więcej rok po tym, jak pojawiła się w ogrodzie.
Ten sam dzień, kilka godzin później. Wczesnowiosenne światło późnym popołudniem to najlepsze, co ten ogród ma do zaoferowania.
Marzec. Śnieg zniknął, a ona od razu wróciła w to samo miejsce co zawsze — róg tarasu, do którego słońce dociera najwcześniej.
Luty. Z kolacji został łosoś, a ona pojawiła się znikąd, jakby usłyszała otwierane opakowanie z drugiego końca domu.
Od kartonowego pudełka w ogrodzie po dywan w salonie, wśród poduszek i pluszaków. Osiem miesięcy po tym, jak się pojawiła, nie było już wątpliwości, do kogo należy ta przestrzeń.
Śnieg jeszcze leżał, a ona wdrapała się na wierzbę i została tam długo, obserwując ogród z góry. Kot domowy tego nie robi; ona nigdy nie przestała być trochę ogrodowa.
Tydzień później przemierzała podwórko susami, ze śniegiem po brzuch. Przystosowała się szybciej niż ja.
Styczeń i pierwsza prawdziwa polska zima. Długo siedziała nieruchomo, patrząc na to, zanim odważyła się postawić łapę.
Czyste niebo, nisko zawieszone słońce i ostatni tydzień, kiedy nie trzeba się było spieszyć z powrotem do domu.
Jesień. Poranki zrobiły się na tyle chłodne, że przydał się sweterek, a ona dała się ubrać z cierpliwością, której już nigdy potem nie okazała.
Lipiec. Znalazła słuchawki na stole i uznała, nikogo nie pytając o zdanie, że od teraz należą do niej.
Ukryta w wysokiej trawie, obserwując taras. Od tego momentu cały ogród należał do niej.
Z głową nisko wśród chwastów, ćwicząc instynkt, o którym jeszcze nie wiedziała. W tym wieku wszystko, co się rusza, jest zdobyczą.
Dwa tygodnie później przechodziła przez trawnik sama, z ogonem w górze. Samodzielne jedzenie przyszło wcześniej niż zrozumienie, do czego służą łapy.
Następnego dnia było już na poważnie: mleko zastępcze, co kilka godzin, podawane ręcznie. Kot w tym wieku nie je sam — zależy całkowicie od tego, kto go znalazł.
Pojawiła się w ogrodzie, wielkości dłoni. Kartonowe pudełko położone na boku, spodeczek i nadzieja, że zostanie. Dziś wiem, że mleko krowie szkodzi kociętom — wtedy było to, co było pod ręką.
Październik 2024. Trzech Przyjaciół na pustakach w porannym słońcu, obserwujących budzący się ogród. Nie są moje i nigdy nie będą — ale kolacja jest tutaj.
Marzec 2024. To mama Tugi, przy żywopłocie, ponad rok przed tym, jak jej córka pojawiła się na trawie. Ogród był kocim terytorium na długo, zanim to zauważyłem.